سخن

برگزارکننده رویدادهای آموزشی

035 36291480
info@sokhanevents

سرزنش یعنی

سرزنش یعنی

 

یادتان می آید درکودکی به خاطر کدام اشتباه از مادر یا پدرتان سیلی خورده اید؟ خوب فکر کنید. گاهی یادآوری اینجور خاطرات سخت است. حق دارید. اما سعی کنید.

فرض می گیریم شما در حال بازی هستید و پایتان به یک پارچ شربت می خورد، تمام شربت روی زمین ریخته و خود پارچ هم می شکند. مادر یا پدر وارد صحنه شده و سر شما داد می زند که : "ای دست و پا چلفتی، چند دفعه گفتم جلوی پایت را نگاه کن". دستش بالا رفته و محکم روی صورت شما فرود می آید.

کلمه دست و پا چلفتی مانند میخی است که والدین شما با پتک سیلی، محکم روی آن کوبیده و در مغز شما فرو می کنند .

در صحنه ای دیگر شما وارد مدرسه شده اید و اشتباهی دیگر از شما سر زده و دوستانتان دوباره کلمه دست و پا چلفتی را به کار برده اند. همان میخ با پتکی از جنس دیگر.

و این میخ و پتک در سکانس هایی دیگری هم در زندگیتان دیده می شود.

در این صحنه شما ازدواج کرده اید. همسرتان بسیار همدل، مهربان و مشفق است و خیلی کمتر از والدین از شما و کارهایتان ایراد می گیرد. در صحنه ای مشابه با صحنه اول، پای شما و پارچ شربت تکرار می شود، همسر واکنشی در حد به هم ریختن صورت دارد اما...

اما حال شما خیلی بد است. ساده انگارانه است اگر فکر کنید همان صحنه کودکی به خاطراتتان آمده و این خاطره حال شما را بد کرده است. شاید آن روز کودکی را به کل فراموش کرده باشید اما هیجانات همراه آن سیلی و تحقیر را با خود دارید و این چیزی است که حالتان را خراب می کند. میخ "دست و پا چلفتی" حالا دیگر برایتان غریبه نیست اما پتک کجاست؟ پتک دست کیست؟

مادر و پدر که دیگر یا نیستند یا کنار شما نیستند یا اگر باشند آن قدرت و اتوریته قبلی را بر شما ندارند، همسر هم که خدا رو شکر مشفق و مهربان است. خوب فکر کنید. آیا وقتی بعد از ازدواج پایتان به پارچ خورد صدای دست و پا چلفتی را در سر خود نشنیدید؟ آیا به خود نگفتید"دوباره گند زدم" ؟

سرزنش چیزی است شبیه سیلی که تا یک زمانی خانواده و جامعه و دوستان به ما می زنند اما معمولا از یکجایی به بعد، ما خودمان شروع می کنیم به سیلی زدن به خودمان و انگار نه انگار که داریم خود زنی می کنیم.

رنج، با تمام فعالیت و زندگی انسانها آمیخته است، از بدو تولد تا هنگام مرگ، رنج های مختلف با اشکال مختلف به سراغ ما می آیند و می روند. اما به نظر می رسد که ما بعضی رنج ها را پیش خودمان نگه می داریم و رنجی پاک مانند تحقیر از سوی دیگران(پدر مادر،خواهر برادر،دوستان،همکار و...) را به رنجی ناپاک و دائمی تبدیل می کنیم.

سرزنش و خود انتقاد گری ریشه بسیاری از مشکلات روانی شناخته شده انسانهاست.

بیایید با خودمان مهربانتر باشیم.

 

منبع: درست راه رفتن در میان آتش


درباره نویسنده:

هادی رئیس یزدی، کارشناس ارشد مشاوره و روان درمانگر است. او سعی دارد روانشناسی را در قالبی ساده برای عموم بیان کند.

دسته ها: رسانهسروش سخن

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.
 
عناوین